به کوچه باغ دل من خوش آمدی ای دوست
دل نوشته های من
ارسال در تاريخ پنجشنبه دهم بهمن 1392 توسط علی مهرانی (نسیم)
cnqqg99x3264nmwojem.jpg



ارسال در تاريخ یکشنبه بیست و یکم مهر 1392 توسط علی مهرانی (نسیم)

هوای شرجی وموج نگاهتان زیباست/طلوع صبح قشنگ وپگاهتان زیباست

نسیم گرم ودل انگیزعطر شالیزار/زکوچه باغ دل بی گناهتان زیباست

طراوت پرازاحساس شوق روییدن/به سمت سجده گه وقبله گاهتان زیباست

ترنم نم باران وشعرباریدن/به زیر خیمه ی شب زیر ماهتان زیباست

بسان آینه صاف وزلال وبیرنگید/عبورسبز قدم های راهتان زیباست

اگرچه آبی وسبز وغریق احساسید/زمین پاک سفید وسیاهتان زیباست

خداکندکه همیشه بیاد ماباشید/حضورویادخدادرپناهتان زیباست  


 91/9/9  چالوس



ارسال در تاريخ چهارشنبه هفدهم مهر 1392 توسط علی مهرانی (نسیم)

به شب فانوس مهتابی نمانده / به روی بید شب تابی نمانده 

ز انبوه  عبور غصه از  باغ   / به  گل حتی نم  آبی  نمانده

به گلشن ازسکوت لاله ی سرخ /شمیم و عطر سرخابی نمانده

چه گویم با وجود خستگی ها / به چشم نسترن خوابی نمانده

زسوز و ناله ی گل غنچه ی یاس/ درون سینه ها تابی نمانده

به  دریای  جنون  از  فرط  اندوه  / زبیم  موج  گردابی  نمانده

به دنیای پر از آیینه ی عشق / به بام شعر سهرابی نمانده

زخط و خال بی مهری نسیما / کتاب عشق را بابی نمانده

76/04/13



ارسال در تاريخ دوشنبه چهارم شهریور 1392 توسط علی مهرانی (نسیم)

 ديشب بـه  روي  بوم  دل  دريا   كشيدم /يك  ساحل  غمگين  پر  از  رويا  كشيدم

 يك آسمان يك كهكشان اندوه يك موج/  در    امتـداد   كـــوچه ی   فــردا   كشيدم

طرحي  زدم  از  خوشه هــاي  زرد  گندم / هر خوشه  را  با  حسرتي  آنجا   كشيدم

ديشب  نمي دانـم   چگونــه    ناگهــاني/ كوهي غروب و  ناله   را    يكجا   كشيدم

در  يك  طرف  نخلي  ميان   بستر   خون / ياس كبودي  يك   طرف    تنها    كشيدم

ديشب زسوز وناله ام  بومم   ورق    خورد/آلاله اي بي  سر   به    زير   پــا    كشيدم

سروي شكسته در  كنار  مشك  بي  آب/دستي  جدا   از    قامت    سقــا     كشيدم

گلهاي  پـرپـر  را  يكا يك   چون   شهابي/خونين به روي    سينه ی  صحرا    كشيدم

 نوغنچه اي را سر  به  پا  آغشته  در خون/ بر  روي   دستان   پدر   بــالا    كشيدم

درگوشه اي  تاريك   كــوچ   كــارواني /تا    انتهــاي   وسعت    دنيـــا    كشيدم

دُردانـه اي   را    از   غم   دوري   بــابــا /سرگشته  و  حيران  پيِ   ني ها   كشيدم     

مجروح و  بيمار  و  غريبي  زار   و   تنها /درزير  بار   غصه ها   چون   تا   كشيدم

ديشب  نمي دانم چه حالي داشتم كــه /ابري سيه در  گوشه اي   دروا     كشيدم

باران  اشك  از   ديدة  دل  گشت  جاري/ تا  از غـم   بانوي    بي    همتــا    كشيدم               

طرحم  سياه  و  تيره  گرديد  آخر كــار /چون تا  سحر  از   غربت   طاها   كشيدم

                                    14/10/81



ارسال در تاريخ شنبه بیست و هفتم آبان 1391 توسط علی مهرانی (نسیم)

 

عشق من  زيباترين اي خاك  من                    طالقان  اي  سرزمين   پاك    من

   اي   زميـن  نـاب   اي   تنهـاترين                     اي  سرا  پا  التهاب  اي  بهتريــن

  اي  تمـام   زندگي  دنيـاي    مــن                       آرزويم   هستيم   رويـــاي  مــن

   شعر من، شور  من   و  جان   مني                  اي   كتـاب   عشق   ديوان    مني 

   مهد  مردان  بزرگ  و  حق پرست                    بيشة شيران از جان  شسته  دست 

   كوچه  باغت  خـانه  احساس  مـن                    لاله ام  ، نيلوفرم  اي   ياس   مـن

   عشق  من  باشد  دل  پر ريش  تو                    عاشقم  من عاشـق درويش  تــو  

  مهر  جان  ورزم  بر   آن  جانانه ات                 مرتضي ديــزاني   آن   فرزانه ات

  فخر  عـالم  شد جـلال  آل    تـــو                       اي  خوشا  بر  شوكت  و  اقبال   تو

  حشمتت  در  نهضت  گيـلان   زمين                     جانفشاني ها  نمود  از    بهر    ديــن

 خاطـرت  باشد  ز  شيــران    نبــرد                    ز  آن  شهيد  عشـق   فلّاحـي   مرد

 گر امير از  خان  تو  نام   آور  است                     خطه  خط   را   امير   و   سرور  است

 قطره  چون  وصف   دل  دريا     كند                  تا  زبان  بگشوده  خود   رسوا     كند

 من  كجا وصف   تو   و   محمود تـو                     قبله گـاه     و    كعبـة   مقصود   تــو

 آيت  حـق   مظهـــر   لطف      خــدا                   طالقاني  ،  سيـــد   و   آقـــاي    مــا 

 مرد   حق  مـرد   عمل    مـرد   خـدا                   ساده  و   بي  رنگ   چون    آيينه ها

 همنفـس  با   نبض   روح   آب    بود                    همنشين    و    همدم    مهتاب    بـود

روي چون  ماهش   سراسر  نور  بود                   از  ريا  از   رنگ  و   كينه   دور    بود

همچو رودي در  خروش   و  بي قرار                   همچو   كــوهي  پر   صلابت   استوار

   تا  زبان  را  بـر  كلامي   مـي گشود                 عشق را  از  قلب   جانان   مي ربود

   در نگاهش خواهشي ديرينه داشت                    ياد خود  را  در  دل   آدينه  كاشت

   آيــه هاي  نــور  را  تفسير   كــرد                    عـطر   روي   يــار   را  تكثيركــرد

   چون  ابـوذر   همره    دلــدار   بود                   سر به  دار   و بي  قـرار   يـار  بـود

   سالها   در   غربتــي  كنـج    قفـس                  همدمش غم  بود و رنج ودردوبس

  هجرتش  پشت  زمان   را   تا  نمود                   ديده ها  را  پر  ز خون   دريا   نمود

  رفت ويادش ماند و كوهي  از  فراق                   بر دل   پاك   وطن   بنشانـده    داغ

  يـاد روي  مــاه   او   را   تــا     ابــد                   طالقان   از   خاطرش   كي    مي برد

 نام  او  چـون  ياد  او   پاينده    بــاد                    طالقـانِ    طالقـانـي    زنــده     بــاد

                                                                            82/8/18



ارسال در تاريخ شنبه چهاردهم اسفند 1389 توسط علی مهرانی (نسیم)

سالیان درازی است پس از کوچ اجباری جهت تحصیل و کار   از طالقان ساکن روستایی با حال و هوای تقریبی طالقان  به نام سیف آباد شدم . پس از سالها زندگی ، به علت مهاجرت زیاد و گسترش  جمعیت روستایمان به شهر تغییر نام یافت  .یکی دوسالی از این تغییرات نگذشته  بودکه مسولین شهر در صدد تغییر نام آن نیز برآمدند  که با موافقت هیئت دولت شهر سیف آباد به گلسار تغییر نام یافت . هر چه ازصفا و صمیمیت موجود دراین شهر بیان کنم کم است شاید نتوانم حق مطلب را ادا نموده و به قول مثلی :  شنیدن کی بود مانند دیدن . در ابیات زیربا اندک ذوقم خواستم ضمن توصیف شهرم از شهردار مردمی آن نیز تشکری کرده باشم .

ای خاک پاکم سرزمین عشق و ایثار             کاشانه ی  من  ای   تجلیگاه   دیدار

یاد  تو   باشد  تا  ابد  در خاطر من                    چون با تو دارم خاطرات خوب بسیار

از کوچه باغت دل نمی شاید بریدن                تا شد  گذار کس  به  توگردد گرفتار

نوشدزآب خوشگوارت جرعه ای کس          در باورش  نوشیده  آب  زمزم  انگار

تنها به  یاد  لاله های  سرخ  و  پاکت              نامت شده  جاوید و پر آوازه  گلسار

تصویری از دلبستگی کارو تلاشی               مردان  تو  الگوی ناب  عرصه ی  کار

از طالقانی ، ترک و سیبستانی و لر              همدل   کنار   یکدگر ،   دیوار  دیوار

باشد امید و آرزوهامان شب وروز                 بر چهره ات هرگز نگردد غم پدیدار

مهر و صفاوسادگی، عشق ومحبت                گردد  نصیب مردمت هر روزه صدبار

ای شهر من پیروز بادا شهردارت                  مردی که خدمت بر خلایق نیستش عار

باید که  با او همت  و یاری  نماییم                   فکری به نسل نو  شود در این شب تار

وقت عمل جای سخن گفتن نباشد                    صد گفته کی گردد به  سان نیم  کردار

ایجاد   کانون   هنر   یا    بوستانی                   در  شهر  ما  لازم  بود  بی  هیچ  اقرار  

زیرا به عصر دانش و  نو  آوریها                  آن ملتی  پیروز  باشد     هست   بیدار

ای خانه ی من  تا  ابد  آباد  باشی                    باشد خدا پشت و پناهت  حق  نگهدار

                                                                                سروده شد 89/10/25

 

 



ارسال در تاريخ یکشنبه بیست و ششم دی 1389 توسط علی مهرانی (نسیم)

ازبرعلی حاجوی [۱][۲] معروف به ریزعلی خواجوی، زاده ۱۳۱۰ خورشیدی در میانه نام اصلی فردی است که در داستانی منتشر شده در کتاب فارسی سابق چهارم دبستان مدارس ایران، با عنوان دهقان فداکار به اشتباه ریزعلی خواجوی نوشته شده است.

ريزعلي در كتاب درسي فارسي

از موقعی که به یاد داریم در کتاب سال سوم دبستان درسی به نام دهقان فداکار وجود داشت. ماجرای دهقانی که در یک شب سرد پائیزی زمانی که به سمت زمین کشاورزی خود می‌رود متوجه ریزش کوه می‌شود. او برای آگاهی مسئولان قطار لباس خود را از تن در می‌‌آورد و با نفت فانوس به آتش می‌کشد. قطار می‌ایستد و از حادثه‌ای مرگبار جلوگیری می‌شود.

بعد از تغییرات کتاب درسی در سال‌های گذشته نیز ماجرای دهقان فداکار در کتاب درسی باقی ماند البته این بار درسی به نام «فداکاران» در کتاب سال سوم دبستان وجود دارد که بخشی از آن در خصوص دهقان فداکار است.

ریزعلی خواجوی اهل میانه و هم‌اکنون 79 ساله است. همیشه کت و شلوار می‌پوشد، کلاهی به سر می‌گذارد و عصایی او را در راه رفتن همراهی می‌کند. لبخند شیرینی بر لب دارد

دهقان فداكار در تشریح ماجرای نجات جان 800 نفر از مسافران قطار تبریز ـ تهران در سال 1339 بیان داشت: به خاطر دارم كه ۴۵ روز از پاییز گذشته و یك شب بارانى و سرد بود و من برای همراهی یكی از بستگان كه قصد بازگشت به تهران را داشت ناچار شدم تا ایستگاه قطار او را همراهی كنم.
وی با بیان اینكه به دلیل شرایط آن دوران یك فانوس و یك اسلحه شكارى با خود به همراه داشتم، تصریح كرد: در مسیر قطار حومه میانه، دو تونل به فاصله ۵۰ متر از همدیگر وجود دارد كه به تونل ۱۸ معروف است و زمانى كه از كنار این منطقه گذرمی كردم تا به منزل بازگردم پی بردم كوه ریزش كرده و فاصله بین این دو تونل بسته شده كه ناگهان یاد ده‌ها مسافر بی‌گناه و كودكان بی گناه درون قطار افتادم.
ریزعلی خواجوی افزود: به تندی به سوی ایستگاه دویدم اما قطار راه افتاده  بود و اگر وارد تونل مى‌‌شد راننده بدون دید كافى بی گمان  با سنگ‌هاى انباشته شده بر روى ریل برخورد مى‌كرد و رویدادی دردناک  به بار مى‌آمد .در آن شب بارانی كُت خود را درآورده و به زحمت آتش زدم ولی کارکنان قطار با گمان ایجاد مزاحمت از سوی من سخت مرا كتك زدند.
وی با اشاره به پیامدهای این رویدادگفت: همه كاركنان  قطار با این فكر كه قصد آزار  و ایجاد مزاحمت برای قطار را داشتم به سختی مرا كتك زده و زخمی كردند و پس از آنكه از كتك زدن من خسته شدند، رئیس قطار از من در باره علت كارى كه كرده‌ام توضیح خواست كه من نیز با حال و روز نامناسبى كه داشتم، ماجرا را تعریف كردم كه با دیدن صحنه ریزش كوه، همه مسافران و مسئولان قطار شوكه شده و شروع به عذرخواهی از من كردند.
وى با اشاره به بهبود تدریجی زندگی خود پس از نزدیك به نیم قرن زندگی در تنهایی گفت: خوشبختانه با برقرارى حقوق از سوى وزارت راه و ترابری، اهداى یك خانه از سوى دولت، روزگار سخت گذشته در سال‌هاى پیرى بسیار بهتر شده است
ریزعلی 8 فرزند دارد؛ 5 فرزند پسر و 3 فرزند دختر و هم‌اکنون 42 نوه و نتیجه دارد.

مهر اسمی ریزعلی خواجوی

دهقان فداكار در آلمان

 يک روز از دفتر مرحوم دادمان تماس گرفتند و گفتند: فيلم مصاحبه شما و داستان فداکاريتان به دليل اينکه 2 نفر از مسافران آن قطار آلماني بودند از تلويزيون آلمان پخش شده است. بعد از پخش فيلم تعدادي از دانش آموزان آلماني قلکهاي پول خود را براي تشکر به ايران فرستاند. مبلغ قلکها 666 هزار تومان بود

خاطرات شيرين

 يک روز مرحوم دادمان وزير سابق راه و ترابري به همراه آقاي خاتمي رئيس جمهور سابق به روستاي ما آمدند و بعد از دستور انتقال برق به روستا به 13 خانوار روستا يک کنتور برق هديه کردند و فرمودند از هيچ يک از اهالي روستا پول برق نگيريد .

 



ارسال در تاريخ دوشنبه سیزدهم دی 1389 توسط علی مهرانی (نسیم)
    نمی شود از کنار نام شهید به آسانی گذشت او که بزرگترین سرمایه ی خویش را برای سرافرازی خاک پاک ایران فدا نمود شهید همیشه ، تا ابدمتعلق و مورد احترام  ایرانی و ایرانیان بوده وهست لذا بر خود لازم دانستم باناچیز طبعم نامی از آن نام آوران همیشه جاویدروستایم مهران برده باشم .   

       fwa5t8ypxn3nuge9wx.jpg

با  سفره  يا  با  خوان  نان   كاري   نداريم            با  مردمان  با   اين  و آن  كــاري  نداريم
در  فكر  يــاري  لايق  و  دلــدار   هستيم            با   چشم  دل  در   انتظار   يــار    هستيــم
از  روزگــاري   دور   عاشق   بوده ايم  ما            همرنگ  خون  رنگ  شقايق   بوده ايم   ما
ما از  ازل  مانند  و   مثل   خويش   بوديم            لايق  تر  از  هر  عـابد  و   درويش  بوديم
از  چهره هـاي  رنگ   بيــزاريم    بيــزار            از   مــردمي   دلتنگ    بيــزاريم    بيــزار
آيين ما دين سخاوت   هم   نوازي   است            دين محبت،  مهرباني ، عشق   بازي   است
الگوي ما در  عاشقي  هامان  حسين  است            دلهاي ما با نام  او  در  شور  و  شين  است
عشق  وطن  جــاري  ميان  بــاور  مـاست            هرخطه اش چون كربلادر خون  و غوغاست
هر  كربـلا  يك   كــارواني   دارد   عاشق            با  خيلي  از   يــاران   و   دلــداران    لايق
 يكدم   بيا  از  كربلاي   ما   گذر   كــن               بر  چهره ی  گلگون رخان از دل  نظر كــن
آنان كه  با  خون   عشق  را  معنا   نمودند           دل   را   ز   سوز   عاشقي   رسوا   نمـودند
مجروح  و خونين با تني  بي دست  بي سر           چون   سيد   و  سـالار   و   سقـايي   دلاور
خـود  را   فداي   ميهني   آباد   كــردند             دل   را   ز قيد    عقده ها    آزاد   كــردند
يكدم  به   ياد  و  خاطر   آور    ياد   آنـان          آن   شيرهاي    بيشه زار   خــاك   مهران
از   بخشعلي  با   قلبي  از   لبريز   ايمان             یا   ذالفقار   آن   آشناي    كــوي   جـانان
حجت   نگين   خاك   پـاك   روستا    شد           عطر  حضورش   اعتبار   كوچه هــا   شد
دستان  عباس  از  تن  و  پيكر   جدا   بود           جسمش  به  غربت  آشناي   جبهه ها  بود
داغ   پسر   پشت   پــدر   را    خم    نمايد         مادر  ز  داغش  نــاله   و   مــاتم    نمايد
اي واي  از   داغ   دو   دلبند   و  دو   دلبر           داغ   علي    و  داغ    روح الــه   پـــرپـــر
محمود  و  اسماعيل   در   اوج   رشادت               جان   را  فدا   كردند   بــا   عشق  شهادت
آنها چه  عاشق  پيشه  چون  فرهاد   بودند           معشوقه هاي   سرخوش   و   آزاد   بودند
آلا لـه هايي   چون   علي   و هم   ابـوذر              دلــدادگان   عرصه ی  پيــكار   و   سنگر
از  خود  گذشتند و به خون  خود  نوشتند            عشق  وطن  را   با    شقايق  ها   سرشتند
آري   ابــوذر   لايـــق   تقديــر   باشد               چون سرور   و   سردار   با   تدبير   باشد
  محمد حسن هم ریشه دراین خاک دارد                 اینجا   حسن   هم  دیده  بر  افلاک  دارد
آيا به  يادت هست  مهدي  يا  كه مهرداد            آن  تك  سواران  عروج  و عشق  و  ايجاد
جان را چه آسان بر  كف  اخلاص  دادند              خون  را  فقط  با  قطره اي  احساس دادند
ايرج   عزيزي   آشنـا   و  بــا   صفا   بود            تصویر   نابی   از   عروج    تا   خدا    بود
شوق  رسیدن   در   نگاهش  موج می زد                معصومیت   از  روح  پاکش  اوج   می زد
غواص   مجنون   فرات    و    رود   اروند               منزل    نموده    در    جوار    کوه   الوند
گر چه مزار  و تربت  پاکش غریب است               از لطف یاران چون رضایش پرنصیب است
خاکش چو کعبه معبد درماندگان شد                  منزلگه  مقصود  هر  پیر و  جوان  شد   
صد    آفرین   بر  مکتب   و  آموزگارش               بر  مادر   خوب   و   صبور   و  استوارش
در  بطن   شورِ  رفتنی   اینگونه    تکرار                باشد که ما از خواب خوش گردیم بیدار
عشق است  پرواز  و رسیدن  بی  پر و بال             این  است  اعجاز  شهادت  بعد سی سال   
آري  شهادت  منظر  عشق  و  اميد   است          خونرنگي   آلالـه از  داغ    شهيد   است
ايران ز  نام  اين  شهيدان  سر  بلند  است          اين   سرزمين  مردماني  دردمند   است
 اينجا  زمين   عاشقان   سر  به  دار  است            اينجا   سراي رستم  و  اسفنديار   است
   اين خاك  باشد  خاكِ خون  وآب وآتش            خاك   دلاور  پـرورِ  سهراب   و  آرش

  ايران   كُنــام   و  بيشه ی  شيــران باشد            ايران  هميشه  تــا   ابــد    ايران   باشد

سروده شد :  82/01/03

ارسال در تاريخ شنبه یازدهم دی 1389 توسط علی مهرانی (نسیم)

ترسم آن روز به دادم برسی دیرشود        دل زبی مهری توپیرو زمین گیرشود

ترسم ازیاد تو افسرده شود خاطر من       چهره ات درنظرم چون شب دلگیر شود

ترسم آخر دل رنجیده ام از دوری تو       بی سبب از همه ی خلق جهان سیر شود

من و دل بی تو درون قفسی زنجیریم       توبرو هر چه خدا خواست زتقدیر شود

راه تو گشته کنون از من دلخسته جدا       همرهی با من دیوانه چه تعبیر شود

بادلی غمزده هر دم  زخدا می خواهم        دل تو چون دل من پیش کسی گیرشود

تا بفهمی که هنر نیست دلی آزردن          هر که آزرده دلی بنده ی تقصیر شود

پندی ازمن بشنوگرچه سخن قابل نیست     دل که شد هرزه پرازحیله وتزویر شود



ارسال در تاريخ پنجشنبه هجدهم شهریور 1389 توسط علی مهرانی (نسیم)

اسلایدر