غربت طاها

 ديشب بـه  روي  بوم  دل  دريا   كشيدم /يك  ساحل  غمگين  پر  از  رويا  كشيدم

 يك آسمان يك كهكشان اندوه يك موج/  در    امتـداد   كـــوچه ی   فــردا   كشيدم

طرحي  زدم  از  خوشه هــاي  زرد  گندم / هر خوشه  را  با  حسرتي  آنجا   كشيدم

ديشب  نمي دانـم   چگونــه    ناگهــاني/ كوهي غروب و  ناله   را    يكجا   كشيدم

در  يك  طرف  نخلي  ميان   بستر   خون / ياس كبودي  يك   طرف    تنها    كشيدم

ديشب زسوز وناله ام  بومم   ورق    خورد/آلاله اي بي  سر   به    زير   پــا    كشيدم

سروي شكسته در  كنار  مشك  بي  آب/دستي  جدا   از    قامت    سقــا     كشيدم

گلهاي  پـرپـر  را  يكا يك   چون   شهابي/خونين به روي    سينه ی  صحرا    كشيدم

 نوغنچه اي را سر  به  پا  آغشته  در خون/ بر  روي   دستان   پدر   بــالا    كشيدم

درگوشه اي  تاريك   كــوچ   كــارواني /تا    انتهــاي   وسعت    دنيـــا    كشيدم

دُردانـه اي   را    از   غم   دوري   بــابــا /سرگشته  و  حيران  پيِ   ني ها   كشيدم     

مجروح و  بيمار  و  غريبي  زار   و   تنها /درزير  بار   غصه ها   چون   تا   كشيدم

ديشب  نمي دانم چه حالي داشتم كــه /ابري سيه در  گوشه اي   دروا     كشيدم

باران  اشك  از   ديدة  دل  گشت  جاري/ تا  از غـم   بانوي    بي    همتــا    كشيدم               

طرحم  سياه  و  تيره  گرديد  آخر كــار /چون تا  سحر  از   غربت   طاها   كشيدم

                                    14/10/81

یوسف زهرا

باغبان باغ پنهانی چرا                    در حجاب از خیل یارانی چرا

سروها از بیخ و بن خشکیده اند          یاس ها رخت عزا پوشیده اند

بین شقایق ها زخود بیگانه اند         از حجاب روی تو دیوانه اند

بغض نرگس در گلویش وا شده       یاسمن تنها تر از تنها شده

در چمن لطف و صفا و شور نیست     باغبانا سینه ای مسرور نیست

شبنم از سوزفراق و انتظار             می چکد از لاله بر دامان خار

تاکها و بیدها افسرده اند                  سر به جیب آرزوها برده اند

بوته ی شمشادزرد و پیر شد          سوسن از بانک چکاوک سیر شد

قامت سرو وصنوبر تا شده          غم به باغ مهربانی ها شده

چهره ی پیچک زغم پیچیده شد        اشک چشم شاپرک خشکیده شد

نسترن ها چشم ها را بسته اند           لاله ها در جوی خون بنشسته اند

بر اقاقی ها جفا بسیار شد               جسم پاک بلبلان بر دار شد

هق هق قمری فلک را کر نمود              انتظارت غنچه را پرپر نمود

قلب پاک قاصدک پر داغ شد                شیوه ی عصیانگری در باغ شد

باغ در افسوس یک لبخند توست        آرزوی عالمی پیوند توست 

در خزان روح بهارانی بیا                   ای که چون تصویر قرآنی بیا

با ظهورت عالمی را داد کن              درس عشقی را زنو بنیاد کن

یوسف زهرا بیا صاحب زمان           از قدوم خود جهان را کن جنان

انتظار وصل را درمان تویی              شام هجران را به سر پایان تویی

عالمی همچون نسیم از انتظار       سرخوش از آنند گردی آشکار