عاشقی

   بِرُو مي  ور  بييش  مي  حال  و كار        مي  امسال ومي پارسالي  باهار

  ته  گو  مي  ور  دَني  تـا  كه  بَويني        مي دل بي ته شو و روز بي قرار

  وسته  اَمروز  و  فردا  كُردي  اندي          عزيزي  عـاشقي  چــاراي  نگــار

  هر روز صبح كه شِمه خرمِن دِمالُن        مي   چِشمُن    راهِدارِ  چــارويدار

   نه  يي  كاغذ  نه  يـي  پَيغُم   دييِني        چيير   مـي  درد  ته نكُني چــا ر

   اندي  آزار  ندين   اي  جُـن  دلبــر            مي  دنيـــا بي ته دُني  شو  تــار

  ته رِ قسم  بــه  جُن  تي  پير ،  مـار         يقدي   دي   هاكُـن   فكــر  اَما  رِ

   رفيقُن  نُمــزه  دارِنــده   امــا   دي          دِلِمُن خوش  به  تي قَول و   قرار

   امــا دي  يي  خــدا  دارمي   آخــر          ته  فكري   كـن  خودتي   روزگار

   قديمُــن  يي   مثل   گُمبيينه   كـــه        مي مار دي خُندنه وقتي به كار

   يكي  ير  ته  بَمير   كـه   تب   بَكنه          تي  احوال  بَدييــه  خــوار  و  زار

   عزيزم  هر  كسي  در  روز   سختي        وي دل  دَبو  تي وَر بَدُن تي  يار

 

 

صلیب فتنه

آنان که روح عشق  را انکار  کردند                 مهر و صفا ویکدلی بردار کردند

از  سـاحل  سرد سکوت  دل  بریدند                غم را درون سینه ها بیدار کردند

از پاکی قلب چکاوک غصه خوردند                 بر چشم پاک نسترن ها خار کردند

حتی  ز احسـاس  کبوترها   گذشتند                یاس و شقایق را زخود بیزارکردند

گل را به  بالای  صلیب  فتنه بردند                از کینه با نوغنچه ها رفتار کردند

حتی حریم وحرمت دل را  شکستند                کردار خود را با زبان اقرار کردند

شعری ،کلامی رازبی تابی سرودند                زیباترین واژه ها را خوار کردند

بی واهمه از کوی عشق حق گذشتند               نامردمی ها را زنو تکرار کردند