عباس

عباس چنین گفت به پایان حیات     کردم دو کنه ببخش کشتی نجات

اول گنه آنکه زده ام دست به آب     دوم رخ خویش دیده در آب فرات

ام ابیها

مژده که  یاس  باغ  قرآن  کوثر  آمد         سنگ صبور ناله های حیدر آمد

روشن نماشمع دل ازفیض قدومش        ام  ابیها    دختر    پیغمبر    آمد

بازیچه

چه ساده قلب تو در سینه لغزید     دلم بازیچه ی دست تو گردید

تمام  خاطرت  در  خاطرم  مرد       بدون هیچ گونه وهم و تردید

رویا

هر قطره از الماس چشمت موج دریاست                امواج اقیلنوس چشمانت چه زیباست 

پلکی زن وطوفان به پاکن چونگه قلبم                   در بند مژگان دو چشمت محو رویاست

من و تو

چه خوب بوده همیشه من و تو ما بودیم              همیشه فکر دل  از غصه ها جدا بودیم

به لطف و موهبتی بس غریب و بی معنی            تصورم شده  مثل  غریبه هــــا  بودیم

دلم گرفته

دلم گرفته.... من از روزگار دلگیرم                  گذشتی از من ومن بی تویک زمین گیرم

درون کلبه ی غم ای تمام خاطر عشق            به دادم ار نرسی ذره ذره می میرم

بهترین روش برای عبور از خطرات را از  کبک بیاموز  

شبیه آب

شبیه أب شبیه بهار و بارانی                       شبیه عطر اقاقی شبیه ریحانی

سروده ام غزلم ای تمام خاطر من                 قسم به عشق که قدر مرا نمی دانی

زندگی همیشه مثل صعود در یک برنامه ی  کوهنوردی است .حادثه در ابتدای راه و شیب کوه جبران پذیر و در امتداد راه   و بلندای قله غیر قابل جبران است . خوش بر احوال کسی که همنوردی صادق و یکرنگ دارد .

یاس باغ قرآن

مژده که یاس باغ قرآن کوثر آمد               سنگ صبور ناله های حیدر آمد

روشن نما شمع دل از فیض قدومش          ام ابیها دختر پیغمبر آمد