فانوس مهتاب

به شب فانوس مهتابی نمانده / به روی بید شب تابی نمانده 

ز انبوه  عبور غصه از  باغ   / به  گل حتی نم  آبی  نمانده

به گلشن ازسکوت لاله ی سرخ /شمیم و عطر سرخابی نمانده

چه گویم با وجود خستگی ها / به چشم نسترن خوابی نمانده

زسوز و ناله ی گل غنچه ی یاس/ درون سینه ها تابی نمانده

به  دریای  جنون  از  فرط  اندوه  / زبیم  موج  گردابی  نمانده

به دنیای پر از آیینه ی عشق / به بام شعر سهرابی نمانده

زخط و خال بی مهری نسیما / کتاب عشق را بابی نمانده

76/04/13

دل

ترسم آن روز به دادم برسی دیرشود        دل زبی مهری توپیرو زمین گیرشود

ترسم ازیاد تو افسرده شود خاطر من       چهره ات درنظرم چون شب دلگیر شود

ترسم آخر دل رنجیده ام از دوری تو       بی سبب از همه ی خلق جهان سیر شود

من و دل بی تو درون قفسی زنجیریم       توبرو هر چه خدا خواست زتقدیر شود

راه تو گشته کنون از من دلخسته جدا       همرهی با من دیوانه چه تعبیر شود

بادلی غمزده هر دم  زخدا می خواهم        دل تو چون دل من پیش کسی گیرشود

تا بفهمی که هنر نیست دلی آزردن          هر که آزرده دلی بنده ی تقصیر شود

پندی ازمن بشنوگرچه سخن قابل نیست     دل که شد هرزه پرازحیله وتزویر شود

صلیب فتنه

آنان که روح عشق  را انکار  کردند                 مهر و صفا ویکدلی بردار کردند

از  سـاحل  سرد سکوت  دل  بریدند                غم را درون سینه ها بیدار کردند

از پاکی قلب چکاوک غصه خوردند                 بر چشم پاک نسترن ها خار کردند

حتی  ز احسـاس  کبوترها   گذشتند                یاس و شقایق را زخود بیزارکردند

گل را به  بالای  صلیب  فتنه بردند                از کینه با نوغنچه ها رفتار کردند

حتی حریم وحرمت دل را  شکستند                کردار خود را با زبان اقرار کردند

شعری ،کلامی رازبی تابی سرودند                زیباترین واژه ها را خوار کردند

بی واهمه از کوی عشق حق گذشتند               نامردمی ها را زنو تکرار کردند

عبادت

                                                       عبادت

سالياني است  كه  اينگونه  عبادت  كرديم          با خدا  از  شكم  و  سفره  حكايت  كرديم

سالياني است به سجاده خم وراست شديم       وچه بيهوده به اين كـار خود عادت كرديم

سالياني است كه  بـا  رنگ  و ريا  و  تزوير            به شب بي  كسي  خويش  حماقت  كرديم

تا به گرداب غم  و دام    بـــلا   افتـــاديم              صحبت از درد و غم ورنج وارادت كرديم

ذكر و  تسبيح  و دعا  ظاهري  آراسته   را            فقط  از  روي  طمع  جمله  رعايت  كرديم

با همه در به دري بي  كسي  و   درد  فراق         به برِ دوست چرا  از  چه جسارت كرديم

گر چه  سرشار  گناهيم  و  سرا پــا  اندوه           رسم  تدبير  ندانسته   شكايت   كــرديم

ما  كه  تصوير  شبي  در  نگه   تـــرديديم             از چه ازخويش چنين تركِ اصالت كرديم

عمر كم مايه ی ما ارزش جان  كندن  داشت؟       كه  نداي  سخن  غيــر  اجابت   كـــرديم

هوای خواهش

تو  هم  اي  آشنا  كمتر  بده  اينگونـه آزارم          منِ دلخسته بي تو همنشين  و همدم  خوارم

هوايِ خواهشم تصوير يك درد  ملال  انگيز           سرا  پـــا  التيامي  اي  طبيب  قلب  بيمــارم

تامل  كــن  رفيق  بي  رقيب   روزگــار   من           منِ  ديــوانه  از  درماندگيِ  خويش   بيزارم

در اين دلواپسي ، آشفتگي ها  هيچ  مي داني      اسير  آرزو  پــابند  دل  مشتــاق   ديــدارم

هميشه  سادگي  را  از  نگاه  عاشقت  ديـدم         چگونه مي شود دست از تواي دلدار بردارم

اگر دل دادن عاشق شدن ازروي تقديراست           گناهم چيست اي زيباترين ،تنها ترين يارم

دمي با ما وفا كن از ره  لطف  و  كرم   باري         نمي دانم  چگونه  مي شود  انجام  هر  كارم

‹‹در آغاز محبت گر پشيماني  به  من  بر گو       كه من هم دل زمهرت بركنم تافرصتي دارم››

                                                                                                                       30/9/81

 

مرگ اهورایی

                                               مرگ اهورایی

تمام خواهشم از درد تنهایی است باور کن 

                                              تمام هستی ام  یک قلب  رویایی  است  باور  کن

به یادت می نویسم تا دوباره باز برگردی 

                                              که کوچه بی تو در بن بست تنهایی است باورکن

تمام دفترم بغض حضور وازه ها گردید   

                                              و  شعر   رفتنم  مرگی   اهورایی  است  باور  کن

در این غربت پرم از های وهوی تلخ تنهایی

                                              سکوتم ، ناله ام ، بغضم تماشایی  است  باور  کن

نمی دانم به یاد روز های درد خواهی بود   

                                              و  ایام   پر   از  اندوه   فردایی   است    باور  کن

ندانستم که تو معنای بودن را نمی فهمی  

                                              و قلبت پرزرنگ و عشق هر جایی است باور  کن

پس از تو انتظارم ، اعتبارم می رسد پایان

                                              و این انجام عشقی پاک و شیدایی است باور  کن

                                                                                                    13/8/79  

یعنی چه

                                                                  يعني چه

ميان   شعلة  عشق   انتحــار    يعني   چه                به  نام  يـار  سري  روي  دار   يعني   چه

به ياد او كه نگاهش به ياد وخاطر نيست                   نگــاه  منتظـر  و  بي  قـــرار   يعني   چه

اسارت و غل  و زنجير  و   مرگ   باورها                     به  خـاطــر  درمي  اعتبــــار   يعني   چه

درون  غربت  اين   كوچه هـاي   بي  فردا                  هـواي بــي  كسي  و  انتظــار  يعني  چه

به روزگار غريبي كه  عشق  بي  معناست                سكوت و  ســادگي  و  افتخار   يعني  چه

نه راه مانده نه همراه   و  همدمي   تا كي                نشسته چون شبهي  در  حصار  يعني  چه

به  عــادت  غلط   و  رسمهاي   بي  معني               نمانده  هيچ  به  كف   اختـيار   يعني  چه

ميان  اين  همه  رنگ  و  ريا   و   نامردي                   مپرس  نفـــرت  با   انـــزجار  يعني  چه

برگردی

     برگردي

 هميشه  منتظرم   بــا    بهار   بــرگردي

به كوچه باغ  دل  اي   بي قرار   برگردي

هميشه با غزل  و  شعر   ناب   مي خوانم

كه شايد  از  سفر  اي  گلعذار   برگردي

ببين چگونه دلم   در   سكوت   مي گيرد

بهانه ات  به    شب    انتظــار   بـرگردي

نشسته ام و دو  ديده  نموده ام  به  رهت

ز راه لطف بر بر اين شام   تار   برگردي

هميشه   منتظرم  تا   كه   لحظه اي  شايد

به بغض وخواهش اين قلب زار برگردي

خدا  كند  كه   بيـايي   و  گرنه   مي دانم

دمي  كه   سر  بنهم  روي  دار   برگردي 

ترانه

خیال می کردم که همیشه بهترینی           ستاره ی امید من یه نازنینی

چه ساده رفتی و دل منو شکستی           یادت می آد به عهدی که بامن توبستی

می گذره هرروزوشبم بابی قراری         چی شد که از حال بدم خبر نداری

نگو نگو دوست دارم دلم می گیره        نگام نکن نگاه تو واسم غریبه

باور نداری زندگی برام سرابه               پلای پشت سرمون همه خرابه

قدم تو راهی می زاری بدون فردا          اینومی دونم که یه روزی می شی تنها

یه دردیه توی دلم دوا نداره                 آخه دلی که بشکنه صدا نداره

خدا کنه که توبه روز من بشینی           یه لحظه ی خوش توی این دنیا نبینی

رقیب تو بایک نگاه بی اراده                سر به سرت بذاره با کلی افاده

اگه یه روزی افتادی توکنج غربت        فقط به یاد من نباش سرت سلامت    

يعني تو

                                             

تو  مطلع  غزلي  شعر  ناب   يعني   تو

صفاي  قلب  مني   التهـــاب  يعني  تو

تو روح سبز شكفتن به  باغ   احساسي

تو  نور  چشم   مني  آفتـاب  يعني   تو

هواي  خواهشي  و     ساده تر  ز آيينه

تو سوز وساز  دلي  اضطراب  يعني  تو

تو حس پاك و لطيفي  تو  مثل  رويايي

تو ساغري  مي  نابي  شراب   يعني  تو

ترنمي  ز  بهاري  پـر  از  لطافت  عشق

هميشه بي تو  كويرم  و  آب  يعني  تو

الهه اي  ،دل  و  جانم  فداي   پاكي  تو

نواي  ناله امي  پيچ  و تاب    يعني   تو

چگونه از چه  بگويم  به  ياد  چشمانت

حضور سبز سرودي به خواب يعني تو

                                           7/9/81