تو  هم  اي  آشنا  كمتر  بده  اينگونـه آزارم          منِ دلخسته بي تو همنشين  و همدم  خوارم

هوايِ خواهشم تصوير يك درد  ملال  انگيز           سرا  پـــا  التيامي  اي  طبيب  قلب  بيمــارم

تامل  كــن  رفيق  بي  رقيب   روزگــار   من           منِ  ديــوانه  از  درماندگيِ  خويش   بيزارم

در اين دلواپسي ، آشفتگي ها  هيچ  مي داني      اسير  آرزو  پــابند  دل  مشتــاق   ديــدارم

هميشه  سادگي  را  از  نگاه  عاشقت  ديـدم         چگونه مي شود دست از تواي دلدار بردارم

اگر دل دادن عاشق شدن ازروي تقديراست           گناهم چيست اي زيباترين ،تنها ترين يارم

دمي با ما وفا كن از ره  لطف  و  كرم   باري         نمي دانم  چگونه  مي شود  انجام  هر  كارم

‹‹در آغاز محبت گر پشيماني  به  من  بر گو       كه من هم دل زمهرت بركنم تافرصتي دارم››

                                                                                                                       30/9/81