عبادت

سالياني است  كه  اينگونه  عبادت  كرديم          با خدا  از  شكم  و  سفره  حكايت  كرديم

سالياني است به سجاده خم وراست شديم       وچه بيهوده به اين كـار خود عادت كرديم

سالياني است كه  بـا  رنگ  و ريا  و  تزوير            به شب بي  كسي  خويش  حماقت  كرديم

تا به گرداب غم  و دام    بـــلا   افتـــاديم              صحبت از درد و غم ورنج وارادت كرديم

ذكر و  تسبيح  و دعا  ظاهري  آراسته   را            فقط  از  روي  طمع  جمله  رعايت  كرديم

با همه در به دري بي  كسي  و   درد  فراق         به برِ دوست چرا  از  چه جسارت كرديم

گر چه  سرشار  گناهيم  و  سرا پــا  اندوه           رسم  تدبير  ندانسته   شكايت   كــرديم

ما  كه  تصوير  شبي  در  نگه   تـــرديديم             از چه ازخويش چنين تركِ اصالت كرديم

عمر كم مايه ی ما ارزش جان  كندن  داشت؟       كه  نداي  سخن  غيــر  اجابت   كـــرديم