به کوچه باغ دل من خوش آمدی ای دوست    

عشق من  زيباترين اي خاك  من                    طالقان  اي  سرزمين   پاك    من

   اي   زميـن  نـاب   اي   تنهـاترين                     اي  سرا  پا  التهاب  اي  بهتريــن

  اي  تمـام   زندگي  دنيـاي    مــن                       آرزويم   هستيم   رويـــاي  مــن

   شعر من، شور  من   و  جان   مني                  اي   كتـاب   عشق   ديوان    مني 

   مهد  مردان  بزرگ  و  حق پرست                    بيشة شيران از جان  شسته  دست 

   كوچه  باغت  خـانه  احساس  مـن                    لاله ام  ، نيلوفرم  اي   ياس   مـن

   عشق  من  باشد  دل  پر ريش  تو                    عاشقم  من عاشـق درويش  تــو  

  مهر  جان  ورزم  بر   آن  جانانه ات                 مرتضي ديــزاني   آن   فرزانه ات

  فخر  عـالم  شد جـلال  آل    تـــو                       اي  خوشا  بر  شوكت  و  اقبال   تو

  حشمتت  در  نهضت  گيـلان   زمين                     جانفشاني ها  نمود  از    بهر    ديــن

 خاطـرت  باشد  ز  شيــران    نبــرد                    ز  آن  شهيد  عشـق   فلّاحـي   مرد

 گر امير از  خان  تو  نام   آور  است                     خطه  خط   را   امير   و   سرور  است

 قطره  چون  وصف   دل  دريا     كند                  تا  زبان  بگشوده  خود   رسوا     كند

 من  كجا وصف   تو   و   محمود تـو                     قبله گـاه     و    كعبـة   مقصود   تــو

 آيت  حـق   مظهـــر   لطف      خــدا                   طالقاني  ،  سيـــد   و   آقـــاي    مــا 

 مرد   حق  مـرد   عمل    مـرد   خـدا                   ساده  و   بي  رنگ   چون    آيينه ها

 همنفـس  با   نبض   روح   آب    بود                    همنشين    و    همدم    مهتاب    بـود

روي چون  ماهش   سراسر  نور  بود                   از  ريا  از   رنگ  و   كينه   دور    بود

همچو رودي در  خروش   و  بي قرار                   همچو   كــوهي  پر   صلابت   استوار

   تا  زبان  را  بـر  كلامي   مـي گشود                 عشق را  از  قلب   جانان   مي ربود

   در نگاهش خواهشي ديرينه داشت                    ياد خود  را  در  دل   آدينه  كاشت

   آيــه هاي  نــور  را  تفسير   كــرد                    عـطر   روي   يــار   را  تكثيركــرد

   چون  ابـوذر   همره    دلــدار   بود                   سر به  دار   و بي  قـرار   يـار  بـود

   سالها   در   غربتــي  كنـج    قفـس                  همدمش غم  بود و رنج ودردوبس

  هجرتش  پشت  زمان   را   تا  نمود                   ديده ها  را  پر  ز خون   دريا   نمود

  رفت ويادش ماند و كوهي  از  فراق                   بر دل   پاك   وطن   بنشانـده    داغ

  يـاد روي  مــاه   او   را   تــا     ابــد                   طالقان   از   خاطرش   كي    مي برد

 نام  او  چـون  ياد  او   پاينده    بــاد                    طالقـانِ    طالقـانـي    زنــده     بــاد

                                                                            82/8/18