کُپای دیم استای ودَی دَی زنی یار
ته رِ ویمه می دست ودل نییه کار

آبشکه ی پِشت یکی وینه اما رِ
ادی اون روزی جور اُرنه می سر جار

بومی ‍ سر دِ بَشو جیر ، کار ندارنی
ندارمه طاقت نفرینِ تی مار

جَختاکی مُهل هادین فصل باهاره
بونه دنیا به کام مُن خوش و خوار

شِمی صحرا سرون باهم یواشک
به دور از مَردِمُن بی غصه بی عار

سر قولم ، که می خدمت سر آیته
امه تی خواستگاری باش می رَهدار

مِن‌و‌ تِه که ببیم نُمزه ، به وقتش
نشون دِیمه که کی هسته تی دلدار

تلافی هاکُمه این اَخم و تَخمه
به شرطی که نَبی من دِ دل آزار

تی چشمی غم اِنه می چشمونی پیش
بُومه این زندگی ، دنیا دِ بیزار

نخوامه هیچ ته رِ غمگین بَوینم
به تی عشقه دل و جونم گرفتار

تی خوشبختی فقط می آرزوئه
تِه هستی تِه فقط می یارو غمخوار

دُمه اینه دُنی که مِن تی خاطر
کُمه هر کاری رِ بی خوف و اجبار

خدا را چی بدی شاید دی روزی
بدی هادا جاشه خوبی به یکبار

مَحبت که کُنه خونه ، دلی سر
تِه بونی یار ، تی مار دی جُنهِ زن مار